สัมผัสที่ใจ

 ตั้งกระทู้ใหม่  ร้านผ้าม่าน

การสัมผัสสิ่งต่งๆทำให้ชีวิตไม่ว่างจากอารมณ์ที่สัมผัส และไม่ว่างจากความสุขและความทุกข์เพราะยืดมั่นไอารมณ์ที่สัมผัส หรือมีความสึกต่งๆเป็นสัมผัสที่ใจ ชีวิตที่มีสัมผัสที่ใจจึงมีทั้งความสุขและความทุกข์อยู่ตลอดเวลา ความสุขและความทุกข์เป็นสิ่งที่ไม่ที่ยง ไม่ถาวร เกิดขึ้นแล้วหายไปได้ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่มีในใจ หลายคนต้อการมีความสุขท่นั้น ไม่ต้องการความทุกข์ แต่ความสุขนั้นเองที่เป็นความไม่เที่ยงและเป็นทุกได้ ความรู้สึกเป็นสุขป็นสัมผัสที่ใจ เมื่อมีความสุขอยู่ใจก็ไม่ว่าง มีความหลงอยู่ในความสุข ยึดมั่นยู่ในความสุข มีความเสี่ยงต่อความเป็นทุกข์ซึ่งมีได้จากการเปลี่ยนไปของความสุข ถ้าใจไม่ว่างจากความสุขก็มีโอกาสที่จะไม่ว่างจากความทุกข์ได้ ชีวิตที่ละจากความสุขไม่ได้ก็ย่อมละจากความทุกข์ไม่ได้เช่นกันตเมื่อละความรู้สึที่มีต่ออารมณ์ที่สัมผัสได้จึงจะไม่ติดอยู่ในความสุขและความทุกข์การละความรู้สึไม่ให้มีขึ้นต่ออารมณ์ที่สัมผัสก็เพียงแค่รู้จักสิ่งที่สัมผัสว่าเป็นอย่างนั้นเท่านั้น ไม่ไปต้องการอะไรหรือไม่ต้องการให้เป็นอย่งนั้นอย่างนี้ เมื่อสัมผัสสิ่งต่งๆแล้วก็สงบอยู่ เป็นเพียงแค่รู้จักเท่านั้น


ขอขอบคุณบทความคุณภาพจาก ดูหนังออนไลน์ 


ชีวิตที่ไม่ว่างจากความสุขและความทุกข์ป็นชีวิตที่ไม่เพียงแค่รู้จักสิ่งที่สัมผัสเท่านั้น แต่ยึดมั่นในอารมณ์ที่สัมผัสจนเป็นความรู้สึเป็นสุขและเป็นทุกข์ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ก็ไม่แน่นอนด้วยกันทั้งนั้น อาจสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันได้ ทั้งความสุขและความทุกข์ทำให้ไม่รู้ตัวในปัจจุบันขณะ ปล่อยให้ความรู้สึกเป็นสุขและเป็นทุกข์ข้ครอบงำ จึอาจขาดสติที่สมบูรณ์ ไม่รู้เท่ทันความเป็นไปที่แท้จริงในตนและสิ่งต่างๆจึงเสียเวลาไปกับความสุขและความทุกข์อย่างไม่ได้ประโยชน์นัก การเติมเต็มความสุขให้กับชีวิตก็ไม่ต่างจากการเติมเต็มความไม่เที่ยงให้มีอยู่ในใจซึ่งจะเป็นทุกข์ได้ โดยมากแล้วคนจะแสวงหาความสุขให้กับตนและยึดมั่นในอารมณ์ที่เป็นสุข ต้องการมีความรู้สึกเป็นสุขตลอดเวลาและนานๆ ซึ่งทุกสิ่งนั้นไม่มีสิ่งใดเที่ยงแน่นอน ไม่ถาวร ต้องมีความเสื่อมและเปลี่ยนแปลงไป เมื่อในใจไม่ว่างจากความสุขก็คือไม่ว่างจากความทุกข์ได้เช่นกัน ใจที่ว่างจากความสุขได้จึงจะว่างจากความทุกข์ได้ เป็นใจที่สงบนิ่ง เป็นทางสายกลางที่มีเพียงความตัว เมื่อสัมผัสสิ่งต่งๆก็เป็นเพียงแค่รู้จัก ไม่ยึดมั่นในอารมณ์ที่สัมผัส ไม่ติดอยู่ในความรู้สึกใดเลยทุกชีวิตที่มีความพัวพันกันมีสิ่งที่เหมือนกันคือ ไม่ว่างจากความสุขและความทุกข์ เนื่องจากมีความยืดมั่นในอารมณ์ที่สัมผัส จึไม่ว่างจากความรู้สึกที่เป็นสุขและเป็นทุกข์ การสนองตอบซึ่งกันและกันจึงมีแต่เพิ่มความสุขและความทุกข์ห้แก่กัน ไม่ช่วยให้มีความสงบแก่กันและกัน แต่ละชีวิตจึงไม่ค่อยมีหัวใจที่ว่างเปล่ มีความสงบและนิ่งอยู่น้อย ขาดความรู้ตัว ขาดความรู้เท่ทันความเป็นไปอย่างแท้จริงในตนและสิ่งอื่น ไม่ว่าจะกำลังมีความสุขหรืความทุกข์จึงมีความหมือนกันคือ ไม่ว่าง ไม่สงบและนิ่ง ชีวิตที่ไม่ว่างจึงไม่ค่อยมองเห็นความไม่เที่ยง พราะยึดมั่นอยู่ในอารมณ์ที่สัมผัสอยู่ ความรู้สึที่มีต่ออารมณ์ที่สัมผัสจึงบดบังการมองเห็นความไม่เที่ยและความป็นไปอย่างแท้จริงในตนและสิ่งอื่นเสียหมด ชีวิตที่ไม่ว่างจึงให้ความสงบแก่กันและกันได้น้อ คือไม่สงบอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ก็มักไม่ว่างเหมือนกัน คือไม่ว่างจากความสึกสุขและทุกข์ ยากที่จะมองตนและสิ่งอื่นด้วยความเป็นไปอย่างแท้จริงและเข้าใจสิ่งต่างๆอย่างแท้จริง จึงอาจกระทำในสิ่งที่มีผลกระทบตกันและกัน สุดแล้วแต่จะเป็นความสุขหรือความทุกข์ที่มีต่อกันและส่วนมากจะมองว่ขอแค่มีความสุขแม้จะแฝดวามทุกข์ด้วยก็ยังต้องการอยู่ ไม่มีใจที่ต้องการความว่างนักจึงสงบได้ยาก

 แสดงความคิดเห็น
ใส่ตัวอักษรตามที่เห็นด้านบน